شاهـــزاده ایــــرانــــی

بر فراز کشتی

italya — Mon, 21 Jul 2008 21:40:18 GMT

دلم تنگ است اینک بر فراز کشتی و دریای طوفانی منم خاموش و تنها خوشم با یاد تو، سرشار رؤیا و دلتنگ از همه عالم که گویی در نبود تو مرا بیگانگانی در لباس آشنایانند دلم با هیچ کس مأوا نمی گیرد غمم در هیچ بحری جا نمی گیرد تویی پشت و پناه من در این هنگامه غمها تویی فانوس راه من به تیره شام جانفرسا و اینک من نشسته در سکوت خویش خیالت را به دنیای وجودم میهمان کردم و خود را در غرق در یاد تو فارغ از جهان کردم و یاد بوسه های گرم و سوزان تو را در خاطراتم جاودان کردم

شكسته شيشه قلبم ، كجايي مرحم دردم
تو را در غربت عشقم غريبانه صدا كردم
    صدا كردم تو را هستي شنيدي و گذر كردي
       مرا آواره و تنها گداي در به در كردي
         تو را در نم نم بارون درون كنج تنهائي
           پرستيدم وجودت را دليل شور و شيدايي
           درون اين قفس هر شب تو بودي و خداي تو
              كوير خشك بيتابي صداي آشناي تو
                دل من با نگاه تو چو گلخانه شكوفا شد
                   نگاه دلرباي تو بهار سبز رويا شد
                     تو چون دريايي بي پايان دل من قطره اي بارون
                      نمي بيني اسيرت را در اين تاريكي زندون
                          ستاره بودي و هر شب درون قاب چشمانم
                            طلوع ميكردي و هر دم شدي آرامش جانم
                             مرا تنها رها كردي ، چرا رفتي ؟عزيز دل!
                               تو را پيدا نخواهم كرد خيالي ، نازنيني
                                 خيال باغ رويائي پر از افسوس يك باور

واسه پر کشیدن من *** خواستی آسمون نباشی

حالا پر پر می زنم تا *** همیشه آسوده باشی

دیگه نه غروب پاییز *** رو تن لخت خیابون

نه بیاد تو نشستن *** زیر قطره های بارون

واسه من فرقی نداره *** وقتی آخرش همینه

وقتی دلتنگی این خاک *** توی لحظه هام می شینه

تو میری شاید که فردا *** رنگ بهتری بیاره

ابر دلگیر گذشته *** آخرش یه روز بباره

ولی من می مونم اینجا *** با دلی که دیگه تنگه

می دونم هر جا که باشم *** آسمون همین یه رنگه

الهی من فداش بشم ... بشم ؟ بشم ؟

italya — Wed, 04 Jun 2008 22:30:01 GMT

عطر گل ها

سحر گاهان به باغ رفتم

تا برایت دامنی گل سرخ ارمغان آرم

آن قدر گل چیدم که دامنم تاب نیاورد

و بندش بگسست

و گل های سرخ همراه نسیم

راه دریا در پیش گرفتند،

همه رفتند و هیچ کدام باز نگشتند

تو گویی لحظه ای آب و آتش به هم آمیختند

اکنون دیگر گلی ندارم که ارمغانت کنم

اما هنوز دامنم

از بوی گل های سرخ عطر آگین است

اگر می خواهی عطر گل ها را ببویی

امشب سر به دامانم گذار

تو می‌روی

و من فقط نگاهت می‌کنم

تعجب نکن که چرا گریه نمی‌کنم

بی تو، یک عمر فرصت برای گریستن دارم

اما برای تماشای تو، همین یک لحظه باقی است

و شاید همین یک لحظه اجازه زیستن در چشمان تو را داشته باشم...

تا وقتی هستی ماه من, نگاه به ماه نمی کنم
بزار همه نگاش کنن من اشتباه نمی کنم

قسم به تار موی تو هرگز گناه نمی کنم
پری دریایی بیاد اونم نگاه نمی کنم

موج و گروگان می گیرم میارمش تو خونه
فقط واسه یه حرف تو از نوع عاشقونه

مهتابو می دزدم برات با نقشه شبونه
اگه بدونم دل تو میشه واسم دیوونه

با گل یخ تو آسمون واست حجله می سازم
تا تو ببینی با چشات چقدر مهمون نوازم

من اشتباه نمی کنم هرگز گناه نمیکنم
قسم به تار موی تو به ماه نگاه نمی کنم

نوروز عید باستانی و ملی ایرانیان مبارک.....

italya — Tue, 18 Mar 2008 09:25:18 GMT

زندگي مجذور آينه است / زندگي گل به توان ابديت / زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما است

یکی بود یکی نبود یکی بود دو تا نبود دو تا بود سه تا نبود حالا هر چندتا که بود یه چندتا هم نبود خلاصه ،،،،
امروز دو روز مونده به عید باستانی نوروز
نمی دونم چی باید بنویسم به قول معروف حرف حرف می آره ببینیم چی می شه فقط اومدم بنویسم تا وبلاگم آرشیو بخوره
بزارید از روزی بگم که از آمل می خواستیم 9 نفره بیایم واسه تعطیلات خونه امون نه نه نه صبر کنید از دو روز قبل ترش شروع کنیم از وقتی که می خواستیم بیلیط بگیریم
منو علی و صابر روز سه شنبه وقتی از دانشگاه اومدیم ساعت6 غروب بود (از بس درس خونیم تا تهش می شینیم تو دانشگاه) دیگه می خواستن درارو ببیندن ما رو انداختن بیرون راه داشت بیشتر هم می موندیم القصه تا اومدیم خونه یه عصرونه خوردیم دوباره حاضر شدیم راه افتادیم رفتیم ترمینال ( آخ ببخشید پایانه مسافر بری) همشون بسته بودن
فردا تا ظهر طبق معمول هر روز خواب بودیم تا غروب به سرو کله هم زدیم باز ساعت 7 راه افتادیم بریم بیلیط بگیرم ( با کمال خونسردی) بازم بسه بودند
پنجشنبه شد پنجشنبه یکی از روزهای فوق العاده بود ساعت 7 صبح از خواب بیدارم کردن ( اشتباه نکنید بیدار نشدم بیدارم کردن) رفتم دانشگاه هر چندهر شیوه که از قبل بلد بودیم اجرا کردیم اما نتونستیم کلاس درس و بپیچونیم من اون روز تا 3 تو دانشگاه بودم نه برای درس برای گفتمان ناهارم نخوردم البته (حمید هندی زاد گرچه نبود اما یادش خیلی گرامی داشته شد) (قابل توجه کسانی که ایشون رو می شناسن) بعد با رکورد زنی روزهای قبل ساعت پنچ ونیم یعنی نیم ساعت زودتر از روزهای قبل رفتیم ترمینال ایندفعه بیلیط گرفتیم واسه فرداش که ساعت 12:15 البته نمی دونم چرا همه فکر کردن ساعت 12:30
جمعه ساعت 10 از خواب بیدار شدیم یک مقدار که از خونه تکونیمون مونده بود به اتمام رسوندیم (وای امروز چه جمله های می گم من)
ما خیر سرمون گفتیم یه ربع زودتر بریم به اتوبوس برسیم 4 نفری رفتیم شوفر اتوبوسیه خٍرمونو چسبید گفت کجاید معتله شمائیم (خدا معتلتون نکنه)
هنوز 5 نفر از دوستامون نیومده بودن ساعت شد بیست دقیقه مونده به یکاعصاب راننده شده بود مثله دفتر نقاشیه یه بچه دو سه ساله شایدهم مثل 4 ساله اگه بی استعداد باشه بچه 5 ساله از قصه دور نشیم ببخشید 4 نفر دیگه هم اومدن موند یه نفر دیگه راننده ویلگول اتوبوسو راه انداخت همه گفتیم دیگه دوستمون جا مونده هر چی زنگ می زدیم بهش فکر می کرد ما رو راننده فرستاده می گفت تو ترافیک موندم فکر کرده بود تو تهرانه یادش رفته بود اینجا آمله من به دوستم گفتم اصلا غصه نخور الان می رم با راننده صحبت می کنم وایسه چند دقیقه ای دیگه ( یا علی) رفتم جلو پیشه راننده هنوز تازه داشت از ترمینال می رفت بیرون بهش گفتم هی آقا کجا کجا دوست دارم به خدا گفت دوست شما قصد اومدن مثل اینکه نداره منم گفتم نه بعد خندید گفتم می خندی گفت پاشو برو اوسکولمون کردی بهش گفتم نگاه کن ما دانشجوئیم وایسا دیگه دیدم بد داره نگاه می کنه با خودم گفتن یه صدوم دیگه اینجا پیشش بمونم از پنجره می اندازم بیرون بهش گفتم اصلا راه بیوفت برو بی خیال اون ،خودمو خودتو عشقه هنوز چند متری راه نیوفتاده بود که رفیقمون رسید می گفت دربست گرفتم گفتم بابا بی خیال من که می دونم با اتوبوس واحد اومدی
خلاصه این از ماجرائی اومدن ما برای عید کنار خونواده امون
جالب بود نه پس تا برنامه بعد
امیدوارم خوشتون امده باشه

حرفی نمونده باقی سکوت حرف آخر

با یاد سرخی گونه هات.. درخشـش چشمات .. سوزاننـدگی لبـهات.. داغــی عشقت از رو آتیش میپرم دوستت دارم آتیش پاره چهارشنبه سوری مبارک

عید تک تکتون مبارک

نوروز تو که تا آخرشون با دقت خوندی وخندیدی خیلی مبارک

پنجره چشمای تو وقتی به چشمام وا می شه
نمی دونی توی وجودم چه غوغای می شه
لحظه ای که تو با منی آتیش به جونم می زنی
گر می گیره جون و تنم وقتی که می گی با منی

نمی تون بگم برو نمی تونم بگم بمون
آخه من اینجام رو زمین تو اوج اوج آسمون
بیشتری از یه آرزو فرا تر از یه خواستنی
عشق تو تو خونه منه یه عشق نا گسستنی

وقتی که چشمات خیس شدن طهارت عشق دیدیم
زمزمه های قلبتو با گوشهای دل شنیدم
یه سایه پا به پای من به خوب و بد راضی شدی
با من دیونه ترین چه ساده هم بازی شدی

زندگی چیست؟ زندگی مانند اتوبوس شلوغی است که جایی برای نشستن نیست و وقتی خلوت میشود و می خواهی بشینی راننده داد می زند پیاده شوید اخر خط است

سال 7030 ميترايي آريايي، 3746 زرتشتي، 2567 شاهنشاهي و 1387 خورشيدي. اگرچه پيامبر 1387سال پيش هجرت کردند ولي سرزمين آريايي من 5645 سال پيش از آن نوروز را جشن مي گرفت 2361 سال پيش از آن مردمان اين ديار، خداي را ستايش مي کردند و کوروش 1182 سال پيش از آن دوستي را در جهان گسترانيد. پيشينه سرزمين من بسي بيشتر از1387 سال مي باشد. بر سرزمين خود بباليد

روز تولد .... من و تنهائیم

italya — Wed, 13 Feb 2008 20:29:18 GMT

25/بهمن/یکهزارسصیدوشصت وشش

باشد مردم دنیا بگوید که نمی شناسید مردی تنها که گذشت از پس تان بی آنکه بدانید

رفت سوی قاصدک های مهاجر تا که شاید بداند آنقدر باید رفت تا که آخر رسید

همه دعوتند فقط منو تنهائیم هستیم شما هم مث بقیه ما رو تنها نزارید بیاید

کارت دعوت

مراسم : سال روز آغاز یک ریسک (خوشبختی یا بد بختی)

زمان : 25/11/1386 مصادف با 14/feb/2008

مکان : خلوت گاه من و دلم

ساعت حضور : ساعت صفر بیست وپنجم به مدت یک بار خوندن

نام : ( ف،د،ر،ا،ز) انقدر بهم ریخته

شهرت : دیوونه

پذیرای : غصه ، یاءس ، امید ، لبخند ، اشک (انتخاب با شماست)

از آوردن غم خودداری کنید به حد کافی خودمان داریم

سنگ مزارم بنويسيد:

آشفته دلي خفته در اين خلوت خاموش او زاده غم بود ز غم هاي جهان گشت فراموش

نمی دونم چرا باید از مرگ وغم و فراموش شدن حرف بزنم شاید بخاطر اینکه فکر می کنم فراموش شدم

شکایت نمی کنم چون خسته شدم از بس فریادم تو گلوم شکست و خورد شد و ریخت تو

اصلا حرفی نمی آد به زبونم تا بگم وبنویسم اما دلم واسه خودم می سوزه

امسالم مثل سالهای قبل این روز هم با روزای دیگه هیچ فرقی نمی کنه

اصلا برای کی مهم که 25 بهمن چه روزی

تولد .... مرگ ..... اصلا فرقی هم مگه می کنه

یه روزیه که با طلوع آفتاب زاده می شه و با غروبش مثل همه روزای خدا تموم می شه

اما نه .....

واسه من فرق می کنه

اگه کسی پیدا نمی شه که بهم از صمیم قلب تبریک بگه یا از صمیم قلب خوشحال باشه

خودم که می تونم واسه خودم جشن بگیرم

یه جشن بزرگ تو دل خیلی کوچیکم

برای خودم می نویسم : هر کی فکر می کنه باهام آشنایتی نداره نخونه

فرزاد تولد مبارک

20 سال گذشت ....

راضی یا ناراضی گذشت ....

خیلی ها تو این 20 سال باهام بودن باهام موندن یا خواستن بمون

همشون رفتن اما خودم هستم

باشه اگر تموم مردم دنیا هم جمع شن نمی تونن منو مایوس کنند

منو تنهائیم یه طرف تو تو تو تو تو و همه دنیا طرف دیگه

ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا به پا خيز که گويند : چه سنگين مي رود تابوت اين مرده از بس آرزو دارد

انقدر این روز رو بزرگ وبزرگ می کنم تا برای همیشه به یادم باشه که

امسال پرشکوه ترین روز تولدم رو برپا کردم با حضور تنهائیم....

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتند و من زاده امروزم

خدایا جهنم ات فرداست پس چرا امروز می سوزم

قرن ما ....!!!

italya — Sat, 19 Jan 2008 16:05:18 GMT

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید
آدمیت مرد
گرچه آدم زنده بود
از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود
بعد دنیا هی پر از آدم شد و این اسباب
گشت و گشت
قرنها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ
آدمیت برنگشت
قرن ما
روزگار مرگ انسانیت است
سینه دنیا ز خوبی ها تهی است
صحبت از آزادگی پکی مروت ابلهی است
صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست
قرن موسی چمبه هاست
روزگار مرگ انسانیت است
من که از پژمردن یک شاخه گل
از نگاه ساکت یک کودک بیمار
از فغان یک قناری در قفس
از غم یک مرد در زنجیر حتی قاتلی بر دار
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندرین ایام زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
وای جنگل را بیابان میکنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا
آنچه این نامردان با جان انسان میکنند
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیسم
فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست
در کویری سوت و کور
در میان مردمی با این مصیبت ها صبور
صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است

فریدون مشیری

قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود

خار هم كمتر نبود از گل بساگل تر بود

قرن ما شاعر اگر داشت كبوتر با كبوتر باز با باز بود

وای بر ما كه تصور كردیم عشق را باید كشت

در چنین قرنی كه دانش حاكم است

عشق را از صحنه دور انداختن دیونگیست درماندگیست آوارگیست...

قرن قرن آتش نیست قرن هوای تازه است

فكر ها رو شستشویی لازم است

گمشده ایم در میان خویشتن جستجویی لازم است

نازنین ها از سیاهی تا سپیدی باید سفر كنیم...

دلم تو حسرت یه دوست سوخت ....

italya — Wed, 02 Jan 2008 11:58:54 GMT

این داستان حسرت ....

بغض من حسرت گریه است ...

خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا

می سوزونه گاهی قلبو زهر تلخ بعضی حرفا

خیلی سخته اون کسی که اومدو کردت دیونه

هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمیمونه

خیلی سخته اون کسی که گفت واسه چشمات میمیره

بره و دیگه سراغی از تو نگات نگیره

خیلی سخته تا همیشه پای وعده ها نشستن

چه غریبه زندگی وقتی که دلها رو شکستن

خیلی سخته واسه ی اون بشکن یه روز غرورت

ولی اون نخواد بمونه همیشه سنگ صبورت

خیلی سخته اون که دیروز تو واسش یه رویا بودی

از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی

يك شب کنار شمعی، تا صبح دم نشستم

او گریه کرد می سوخت، من هم زغم شکستم

در آن شب سیه رو، یادم به چشمت افتاد

آن مستی نگاهت، بر روی چشمم افتاد

آهسته اشکی آمد، پایین ز دیدگانم

گویی به شعله آمد، شمع درون جانم

آن قطره اشکم آخر، بر روی شمع لغزید

خاموش گشت آنگه، دودی به ناز رقصید

از طرح دود آن شمع، در آن سیاهی تار

شعری نوشته می شد، آهسته روی دیوار :

صد سال پس از مرگ من

اگر شکافتی قبر من

خواهی شنید از قلب من

دوستت دارم ای عشق من...

عشق با حسرت عاشق....

پايان بي آغاز را نوشتم تا بگويم خداحافظ!

italya — Mon, 26 Nov 2007 21:58:18 GMT

خستگي، راهِ قدمهايت نيست!
نغمهء ساز ِ طربناك‌ات نيست!

دوستي، حادثهء سهلي نيست!

بعد سالي كه صدايت را
از نسيم‌ ِ سحري می‌شنوم!
ر ِنــگِ آن نغمهء شاد … باز هستي دهد‌ام! … باز مستي دهدام!

من از اين غصه كه تو رنجوری،
تا سرانجام زمان بيمارم ….. از همه حادثه‌ها بيزارم!
و بدان!
اينكه بدانم شادي، ازغم و رنج دلم آزادي،
تا سرانجام زمين دلشادم …… در كوير دل خود آبادم!

دستها بالا بود. هرکسی سهم خودش را طلبید .

سهم هر کس که رسید داغ تر از دل ما بود

ولی نوبت من که رسید؛ سهم من یخ زده بود !

سهم من چیست مگر؟! یک پاسخ !

پاسخ یک حسرت

سهم من کوچک بود

قد انگشتانم عمق آن وسعت داشت

وسعتی تا ته دلتنگی ها شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند !

نردبان خلق اين ما و مـنيست عـاقبـت زين نردبان افتادنيـست
هركه بالاتــر رود ابــــله‌تر است استخوان او بتر خواهد شكست

پرسيدی چرا در قفس ِ کسی کرکس نيست. راستی! چرا هيچ کسی از پرنده‌ها نخواست که نقشه‌ها‌ي جغرافيا را بکشند. آنهم از نگاه ِ يک پرنده! آنوقت شايد دنيا دلپذيرتر بود، ديدنی‌تر بود. حتي چشم ِ کرکس از چشم ِ انسانی که اوج گرفته زيباتر مي‌بيند!
آدمی از همان اولش هم نبايد بلند‌پروازی مي‌کرد. اصلا انگار به گروه ِ خونی ِ اين موجود ِ دو پا نمی‌آيد که اوج بگيرد. آی آدمی که بالا بالايی تو پرواز نکرده‌ای فقط بالا رفته‌ای. هر چقدر هم که بالا بروی، من همان جا را مرجع پتانسيل اختيار مي‌کنم! تنها يک صفر ِ بزرگی!! حالا اگر همه‌ی ما هم منفی هستيم، باشد! ولی بدان تو فقط يک صفری!!!
ما هم از پرنده‌ها خواهیم خواست که دنیا را جور دیگری نشان‌مان دهند، آن‌گونه که آدم‌هایش به هم نزدیک‌تر باشند نه آن‌سان که تو نشان‌مان می‌دهی!

کبوتری، سپيدی بالهايش را فدای سپيد بختی تو کرد.
حال او بدون پر پرواز، قورباغه‌ای را می‌ماند که خانه در کنار مرداب کرده‌است!

امشب شب بی کسیه یکی به دادم برسه

تنها ترین مرد زمین امشب به آخر می رسه

امشب شب تنهائیه سر روی زانوم می ذارم

آخه تو اینجا نیستی و غزل غزل گریه دارم

غصه نشسته رو دلم غصه نشسته رو دلم

هنوز برای شونه هات ارزش اشک و قائلم

حرفی نزن چیزی نگو فقط بذار گریه کنم

میخوام با بارون چشام فاصله رو کم بکنم

ترک ترک دلم شکست کسی به دادم نرسید

گریه های تنهائیمو هیشکی به جز خودم ندید

از همدیگه جدا شدیم به راه و رسم زندگی

بودن تو یه لحظه بود رفتن تو همیشگی

همیشه رفتن رسیدن نیست .... اما ... برای رسیدن باید رفت

italya — Tue, 06 Nov 2007 13:11:18 GMT

تنهائیم

تنهای تنهائیم

آزاد از امروز و فردائیم

شايد آن روز که سهراب نوشت : (( تا شقايق هست زندگي بايد کرد )) خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت: هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچک و ياس زندگي اجبارست

سر ز حسرت به در میکده ها بر کردم

چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود

وقتی به ديدن سرخی غروب می آيی ٬ حس تنهايی ٬ حس غم ٬ حس غريبی گلوتو فشار ميده .

اما نمی‌دونی که يکی از اين غروبهای سرخ از همه سرختره.

روزی که همه هستی غروب سرخ شد. رنگ غم ٬ رنگ درد ٬ رنگ تنهايی .

ای سرخترين غروب!!!!

تنها موندن رو دوست نداشتم اما .

بی تو بودن رو هيچ وقت نمی‌تونم تحمل کنم .

سرخترين غروب !!!

يك بار ديگه صدامو فرياد كن .

تولد وبلاگ . طریقه پیدا کردن معشوقه

italya — Wed, 15 Aug 2007 12:56:18 GMT

دومین سال روز وبلاگ مبارک

وبلاگ به دوسالگی خودش رسید به خواننده های این وب و خودم تبریک می گم

یه خورده دیر اومدم شاید اما خب تقدیر بود دیگه به قول شاعر اگر دیر آمدم مجروح بودم اسیر قبضو نمی دونم چیه روح بودم اگه قرار باشه بد قولی نکنیم باید از عشق و عاشقی حرف بزنیم حالا نمی دونم از عشق بگم یا عاشقی حالا بزارید حرف بزنیم به قول معروف حرف حرف می آره ببینیم حرف ما تا کجا ادامه پیدا می کنه از اون پست قبلی تا این پست فرجه نه ببخشید باز چرت وپرت گفتم از اون پست قبلی تا این پست تو دنیای عشق و عاشقی خودمم اتفاقاتی افتاده که تو بحث بهش اشاره ای هم می کنم که اگه تیز باشد متوجه می شید به قول شاعر علیه رحمه رضا صادقی عشق مث پر پروانه لطیفه مث شبنم پر پاکی مث دریایی وسیع باید بگم من لطافتشو حس کردم پاکیشو دیدم اما وسعتشو پیدا نکردم که نمی دونم این قدر وسیع هست که من اول وآخرشو نمی تونم ببینم یا اینقدر کوچیکه که به چشم نمی اد اونش باشما به نظر من عشق کشک و دوغه تا کره نشده باید همون موقع خوردش . بعضیا عشقاشونو تو کوچه و خیابون پیدا می کنن بعضیا تو نت و چت بعضیا دم مدرسه دخترونه و پسرونه ( این بستگی به جنسیت خواننده وب من می شه) و بعضیا تو دانشگاه و بعضیا هم پشت خط تلفن و ... که همه این گزینه ها رو با هم دونه به دونه شرح می دیم و توضیح می دم ( برای خودمون اندازه یه آخونده بالای منبری حرف می زنیم ها) ادامه عرایضم عشق های خیابونی همتون بهتر از من می دونید اما مرور می کنیم مواد لازم برای مخ زنی در خیابون یه پسر الاف یه خیابون صراط المستقیم و پر از مغازه و تا کمی شلوغ یه خانوم با شخصیت که تو نگاه اول که نه تو نگاه دوم معلومه و با چشمش می گه بیا دنبالم در صورت امکان ساعت 6 باشه تو تابستون تو زمستون هم ساعت 5 البته اگه ساعت یه خورده دیر و زد شد اشکال نداره اما سعی کنید فرداش همون راس ساعت سرکوچه ایسته کنید این رو هم باید بگم یکی از موارد لازم وضرری برای پیدا کردن عشق تو خیابون داشتن و ساکن بودن در یه کوچه در شهر و دوست بودن با بچه ها و ارازل کوچه تا در موارد خطر به دادتون برسن یا اگه به دادتونم نرسیدن مشکل ساز هم لااقل نشن ( ما را به خیر شما هیچ نیازی نیست شر مرسان) همین طور یادم می آد باید بگم چون اگه یکی از این موارد رو کم بیارید اون موقع است که این گزینه برای پیدا کردن یه همسفر در زندگی براتون به قیمت جون یا از دست دادن پول تموم می شه آخرین مورد هم داشتن قدمت سکونت در محله باید باشه خب وقتی همی این ها محیا شد همون طور که بهش اشاره شد ساعت 6 سر کوچه وایساده می کنید یه خانوم که به نظر خودتون به سنتون می خوره از دور که درحال نزدیک شدن به شما می شه آمار بازی رو شروع می کنید یه نیمه چشمک می زنی نشد یه چشمک کامل نشد دوتا چشمتونو می بنیدید نشد دستتونو می زنید زیر چونتون نشد گردنتو رو کج می کنید نشد دست چپ تونو تا حد امکان بالا می برید تا جلب نظر کنه نشد در همون حال شروع به خم و راست شدن به سمت چپ و راست می کنید و از سمت جلو و عقب کردن پرهیز کنید چون خطرناک می شه امکان داره برای کسای دیگه جلب نظر کنید باز هم اگه افاقه نکرد در همون حال به پریدن حالتتونو تغییر بدید توجه داشته باشید این کار ها رو باید در زمان کوتاهی بتونید انجام بدید باز هم اگه پریدن با اون شکل وشمایل نشد با دودست که یکیش زیر چونتون می باشد ویکیش تا سر حد امکان بالاست به سرتون بزنید حتما دیگه جلب توجه می کنید بعد که چشمش به شما دوخت شما شروع به سینه زدن می کنید کار رو ادامه می دیدو سینه زدن رو به حالت پاک کردن لباس هاتان تغییر می دید حالا به صورت معشوقه جدید خود نگاه خیره کننده ای می کنید و خنده ملیحی می زنید اگه کلانتری شما رو نگفته باشه و شما شانس اورده باشید حال تمام احساسات طرف مقابل در دست شما است حالا شما دست خودتونو رو روی سرتون می زارید و موهاتونو شروع به خارش می کنید و از اونجای که شمارهتون رو قبلا رو کاغذ تو خونه نوشته بودید از جیبتون در می آرید و بهش می دید و می رید خونه به فاصله چهار انگشت از تلفن می شینید و منتظر تا با شما تماس بگیرن در این مواقع بیشتر سعی کنید به تلفن اول جواب ندید چون امکان داره از تیمارستان یا موسسات حمایت از انسانهای غیرقابل حمایت با شما تماس گرفته باشن اما اگر در تلفن بعدی و دومی همون خانومی که مد نظرتون بود با شما تماس گرفت به شما تبریک می گم شما موفق به تشکیل دادن یه عشق و زندگی پر احساس ایرونی شده اید و می تونید در اولین تماس اولین قرار رو گذاشتیه دست معشوقه خود رو گرفته و در اولین فرصت جفتتون به یه مرکز درمانی روانی مراجعه کنید خوشبخت بشید با عشق خود زندگی کنید تا بدانید زندگی چقدر زیباست...

هفته های بعد درباره عشقهای بعدی و برعکس این ماجرای یعنی جلب نظر کردن خانوم ها برای پسرها صحبت می کنیم پائین رو هم بخونید بد نیست دومین سالگرد تاسیس وبلاگه

دومین سالگرد تاسیس وبلاگ

سلام....

بعد از یه وقفه نسبتا طولانی دوباره اومدم برای آپ کردن این هم همش به خاطر این بود که یا اکانت نداشتیم و وقتی اکانت پیدا می شد خط تلفن خراب می شد تلفن درست می شد سیستم قاط می زد خلاصه بد بیاری ما همین جور داستان وار ادامه پیدا می کرد تا بالاخره این رشته دراز و قطعش کردم . البته این رونده قطع کردن کاره ساده ای هم نبود همشونو جمع کردم منظورم از همشون اکانت و خط تلفن و سیستم هست و طی یه برنامه از پیش تعیین شده باهاشون حرف زدم باهاشون صحبت کردم تا اینکه راضی شدن همشون دست به دست هم بدن یه روز فرصت به من دادن تا بتونم این وبلاگ رو دوباره به روز کنم البته این هفته هفته بسایر بسیار بزرگ برای این وب و نویسنده این وبلاگ هست ( جا داره اینجا به این نکته اشاره کنم که نویسنده همین خود نوعی می باشم) چون این هفته دومین سالگرد تاسیس این وبلاگه انگار همین دوسال پیش بود که این وب رو کلید زدیم راستی اتشم دوسال پیش بود این یکی از بزرگترین افتخارات این و وب و بنده حقیر می باشه که دوسال مدام حالا چه کم و بیش در حال آپ کردن و به روز کردنش هستیم و مثل بقیه وسط کار کم نمی آریم باید اینو بگم که خودم چندبار تصمیم به خداحافظی با دنیای نت و این وب گرفتم اما چیکار کنم که نمی شه ازش دل کند تو دنیا همین یه جا هست که آدم دغ و دلیشو خالی می کنه خب قضیه رو زیاد احساسیش نکنیم چون این هفته دومین سالگرد تاسیس وی هست بهتره اینجا از همی اونای که تو این وب سهم داشتن و یه جورای قاطی بودن اسم ببریم تا فردا باز شاکی نشن بهتر اول از همه اسم آقا محسن رو ببریم که شروع به کار کردن این وب با من و اون بود خوب به دلایلی چند ماه بعد بخاطر به تفاهم نرسیدن در اپ کردن و پست گذاشتن و کل بازی اداره و مسولیتش به دوش من افتاد البته تو اون زمان که محسن بود یه نفر دیگه ای هم به ما اضافه شد که عضویتش در این وب به چند هفته و ماه نکشید سارا خانوم رو عرض می کنم که هم از اون هم از آقا محسن برای کاراهای که برای این وب کردن و نکردن و دوست داشتن بکنن و نکردن تشکر می کنم از تمام کسای که در طی این دوسال تو این وب رفت و آمد داشتن آمد وشد می کردن نظر می دادن ( نظرشون به درد ... می خورد) تشکر و قدر دانی می نکم از اونای که می اومدن و می خوندن و نظر نمی دادن

وب جان تولدت مبارک

تابستون ٍ من ٍ بنزین ٍ علی دائی ٍ مهستی و موضوع

italya — Mon, 02 Jul 2007 13:58:18 GMT

سلام

دوباره تابستون اومد و فكر نمد كن ببخشيد چي دارم مي گم دوباره تابستون اومد و ما اومديم و وبلاگ از بيكاري به حول قوه الهي اين ترم هم از دانشگاه تمام شد ( اونش به شما ربطي نداره كه با مشروطي تموم شد يا با معدل بالا بازم به شما ربطي نداره كه درس 4 واحدي رو افتادم يا پاس كردم ) همون طور كه در داخل پرانتز خونديد و بهش اشاره شد و توجه كرديد به شما ارتباط نداره پس سعي در فضولي نداشته باشيد فقط كاري كه بايد بكنيد اينه كه بريد و به درگاه خدا سجد شكر به جا بياريد و تشكر كنيد كه بازمن اومد و شروع به نوشتن مي كنم ماشالله تو اين جامعه ما انقدر موضوع براي نوشت زياد هست كه هيچ وبلاگ و روزنامه و دفترخاطره و دفتر مشق و دفاتر ديگه از اين قبيل دفاتر خالي نمي مونه از سهمي بندي بنزين گرفته تا مرگ بزرگ بانوي ترانه حاجيه خانوم مرحومه مغفوره مهستي (نسبت مهستي به ترانه مثل علي دائي به فوتبال مي مونه تا نميرن دست بر نمي دارن البته من هم تو اين نسبت هستم مثل رابطه من و دوستم ابوريحان بيروني به درس خوندن) از بنزين گفتم جيگرم سوخت آخه اون شب همون شبي كه مردم قبل از ساعت 12 شب رستگار مي شدن پشت صف پمپ بنزيني وقتي نوبت به ما رسيد با خودم گفتم دهنمو باز كنم يه خورده هم به خودم بنزين بزنم خلاصه تو جيب ميب همهي سوراخ سومبه هاي خودمو لباسمو ماشينو پر از بنزين كرديم تا استفاده لازم رو از حق و حقوق خودمون قبل از ساعت دوازده ببريم البته اين كار همين سهمي بندي بنزين رو مي گم هر چقدر هم بد باشه به همون شب كه علام كردن مي ارزيد چون مردم همه يه روز بهتر بگم يه شب به جز روز سيزده بدر همه از خونه هاشون بيرون اومدن همديگرو ديدن ماشيناي هم ديگرو به رخ هم كشيدن خيلي از ديدارها تازه شد با اين تفاوت كه مردم به بوي خوش بنزين متبرك شده بودن بعضي ها هم به ياد چهارشنبه سوري اتيش روشن كرده بودن با هيزوم و چوب نه اين دفع با مخزن بنزين گناهي هم نداشتن مي خواستن همچين مشتي روشن كنن كه ديگه خاموش نشه خلاصه اون شب و شباي بعدش حسابي سنتهاي باستاني ما تجديد شد اونم با چه عظمتي جاي همهي دوستان خالي. خوب از بنزين و حواشي اون فاصله بگيرم چون ممكنه كارمون به جاي باريك بكشه(ممکنه منفجر شیم) ديگه در اين وبلاگ تخته بشه كه سهله منم وجودم در اين دنيا يا حدالاقل واسه نوشتن تخته بشه بگذريم از اين ميخ وتخته برسيم به همون علي دائي خودمون ببخشيد منظورم مهستي بود جيگر آدم كباب مي خواد وقتي گرسنه است ربطي نداشت اوكي مي رسيم سر كفن و دفن خانوم مهستي ما كه نديديم چون اقتضاي شرايط طوري بود كه ما نمي تونستيم ببينيم مسافت دور از كرج تا لس‌آنجلس و خودتون كه بهتر مي دونيد كمبود امكانات تو شهر آمل كه فاقد يه دستگاه تلويزيون رنگي مي باشد نزاشت كه ما بطور مستقيم از چال كردن اين بانوي عزيز تو گور مستفيض شيم ولي مراسم سوم رو ديدم اين جور كه من ديدم يا اشتباه شده بود يا درست بود ايشون رو وسط پارك يا زمين فوتبال دفن كرده بودن آخه ما تو ايران كه هيچي تو منطقه خودمون به جايی قبرستون مي گيم يا حداقل ديدم كه همش خاكه ولي مهستي رو وسطه زمين چمن دفن كردن فكر كنم با خودشون اين خيال رو كردن كه شايد زمين بارور شد چهار پنج تا مهستي ديگه هم رويد (خدا نكنه تازه از شر يكيش راحت شديم) القصه اين چيزاي كه از خاطرتون گذشت اتفاقاتي بود كه تو ظرف اين مدت افتاد من كه ديگه مغزم به جاي قد نمي ده لطف كنيد شما تو نظراتو موضوع بدين تا ما يعني همون خود من به تنهاي يه جلسه اي بزارم براتون درباره موضوعه پيشنهادي حرف بزنم و جزئياتش بيشتر با خبرتون كنم لطف كنيد موضوع سياسي ندين(موضوع سياسي باشه جذاب تره) آره ديگه ( به نكات داخل پرانتز بيشتر دقت كنيد) در آخر هم از افراد محافظ كار تقاضا مي شه از خوندن متن داخل پرانتز خودداري كنند. مــــــــرسي

دوستم داريد مي دونم باي

حرفي نمونده باقي سكــــوت حـــرف آخر

راستي اينو يادم رفت بگم اينو زود بخونيد نظر بديد موضوع بعدي هم در رابطه با عشق و عاشقي مي باشد (لطفا تا اطلاع ثانوي از دادن موضوع خودداري كنيد اينجا كه گفتگو خبري نيست كه موضوع مي ديد شبكه تهران هم نيست)